Even wat anders

Nu ik sinds dinsdag terug tv kan kijken, heb ik een hele hoop in te halen. Want naast thuis ben ik ook altijd een enorme fan geweest van ‘mijn restaurant’.

De verbazing was dan ook groot toen ik zag dat de format van het programma hélemaal is omgedraaid. Een verbetering? Dat kan alleen de toekomst uitwijzen, ik moet in ieder geval even wennen aan de nieuwe aanpak. Voor de mensen die het kennen van vroeger maar nu nog niet gekeken hebben, of nu wel maar vroeger niet.

Vroeger was het zo dat verschillende duo’s tegen elkaar een restaurant moesten uitbaten. Dat deden zij niet alleen voor heel kijkend vlaanderen, maar ook voor een jury van specialisten. Nu is dat anders. In de nieuwe mijn restaurant krijgen 4 intellectuele levensgenieters de kans om 4 koppels/restauranthouders op alle vlakken de loef af te steken.
In een Italiaans restaurant mensen ontvangen dat doe je met zwier. Je raakt de mensen aan, gooit er een paar Italiaanse woordjes tussen, … architect Vittorio Simoni deed het met iets te veel enthousiasme voor.

Ik ben er niet zo’n fan van eigenlijk. Waarom? De vorige jaren leerde ik wel eens bij.
Kooktips van Peter, de peptalk van Christel en de enthousiaste tips van Dirk.

Bekentenis, ik vond Yves Desmet altijd zo’n fijne vent. Iemand die wat van de wereld wist maar dat niet tentoon moest spreiden, zo iemand die zijn mond alleen maar opendeed als het er toe deed. Zo helemaal het omgekeerde van mijzelf.

Yves schoof gisteren met opgetrokken neus zijn dessert van zich af omdat het industrieel was en waterachtig, ze hebben geld genoeg gekregen dus moesten ze maar een ijsmachientje kopen. Toen het wel degelijk zelfgemaakt bleek te zijn, werd daar wel heel licht overgegaan.
4 bollen zelfgemaakt ijs in de vuilbak. Of het nu lekker was of niet, het was in tegenstelling tot uw overtuiging niet ingekocht. Neen Yves. Daar kan ik dus niet tegen, had je nu gewoon gezegd dat het niet lekker was, had ik er nog begrip voor gehad. Maar jij zei dat het ingekocht was, en dat was niet zo. Daar ging jij de mist in en je werd gered door de vriendelijkheid van je gastheer, die toegaf dat er misschien iets te weinig eieren in zaten.

Een grote kritiek op het eerste seizoen was dat vtm monsters had gecreëerd. Mensen dachten dat je op restaurant op je hoede moest zijn, fouten moest opmerken, moeilijk moest doen, mensen vergaten te genieten.

Heb ik veel te zeggen? Neuh.
Recenseren is als aglio oglio peperoncino.
Poepsimpel …
maar oh zo moeilijk. (hé?)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s