Didn’t we, my friend?

Lieve mensen, voor mij is het vandaag een droeve dag.
Na Michael en Amy, was het nu de beurt aan Whitney.

Het is toch altijd een beetje vreemd. Je staat op, neemt een koffie en zet je gezellig achter de computer.
Het eerste wat ik dan doe is de site van De Morgen of De Standaard bezoeken. Niet omdat ik per se wil weten wat er gebeurd is, eerder uit gewoonte. Of omdat je toch een beetje bij moet blijven.
En dan zie je dat er iemand dood is. Soms doet het je niet veel, soms voelt het alsof iemand je in je maag trapt. Zoals vandaag.

Nee hoor, ik lach er niet mee, ik ben bloedserieus. Of je nu houdt van haar muziek of niet, je kan niet ontkennen dat ze veel heeft betekend voor de muziek.
Ik heb er een hekel aan als mensen naar haar muziek verwijzen met ‘dat gekweel’. Ik weet wel dat het in bepaalde milieus ‘not done’ luidop te zeggen dat het wel iets heeft, ik zou toch willen vragen haar een kans te geven. Vergeet ‘The Bodyguard’ en haar meest recente werk, ga terug in de tijd. Misschien zit er wel iets bij voor jou.

Yes, ik zou mezelf geen fan noemen, maar ik ken mijn klassiekers. Mijn respect voor Whitney Houston is torenhoog.
Mijn facebook-fans weten dat, of toch degenen die mijn favoriete quote bij info zagen. In ‘Didn’t we almost have it all’ heeft Whitney Houston het over een op de klippen gelopen relatie waarvan ze zich vooral de mooie momenten herinnert.

The ride with you was worth the fall.
 Ze vat het idee achter dit nummer prachtig samen in die ene zin.

’t Is mooi wat Bruno zei daarstraks.
‘We hebben haar muziek nog om van te genieten.’

Dag Whitney! Het ga je goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s